Dagelijkse rompslomp.

Als je last heb van Incontinentie is dit erg moeilijk uit te leggen aan de wereld. Mijn ervaring is dat je mensen het heel moeilijk duidelijk kan maken wat voor probleem je nu eigenlijk hebt.
Iedereen gaat dagelijks naar het toilet en doet zijn behoeft, als het hem of haar uitkomt. Een gezond mens hoeft zich geen zorgen te maken als hij aandrang heeft. Ze kunnen het ophouden en het gevoel kan weer wegtrekken. Als wij het voelen is het al te laat. Als wij onze buikspieren (bv. hoesten, niesen of tillen) gebruiken is de kans groot dat de endeldarm spontaan geledigd wordt. Met andere worden we hebben het weer eens in de broek gedaan. In het dagelijks leven hebben wij hier rekening mee te houden.

Naar buiten gaan was voor mij een ramp. Als ik wist dat ik de deur uit moest plande ik dat minsten een dag van te voren. Ik at dan niks meer en zorgde ik ervoor dat ik mezelf een darmspoeling had gegeven. Ik was dan helemaal leeg en hoefde ik niet de "zware" luier om, maar een lichte bescherming tegen eventuele lekkage van darmvocht. Als er dan nog ontlasting naar buiten kwam was deze bescherming voldoende.
Ik leefde met een klok in mijn hoofd. Als ik iets gegeten had kon ik mijn klok erop gelijk zetten dat ik ongeveer 8 uur later ontlasting kon verliezen. Dus een dag niet eten en een darmspoeling gaf mij voldoende zekerheid om een dag buiten de vertrouwde omgeving door te brengen. Dit zijn aanpassingen die je gaat maken op jouw dagelijkse leven, om het voor jouw dragelijk te maken. Let wel je maakt het voor jezelf dragelijk.
Toen ik met Incontinentie geconfronteerd werd, hadden mijn vrouw en ik al een zoon van twee jaar en mijn vrouw was in verwachting van de tweede. U kan zich wel voorstellen even naar het strand om eens lekker uit te waaien of te gaan zwemmen, blokje om met de kinderen, boodschappen en vakantie. Om dit zomaar te doen was mijn oplossing niet de beste manier. Even naar buiten, was je al een dag van te voren aan het plannen. Hoe leg je dat nu uit aan de buitenwereld? De spontaniteit is ver te zoeken.

Het probleem is dan niet meer lichamelijk, maar ook geestelijk. Het elke keer de spontaniteit van iemand af te moeten wijzen, omdat jij bang bent om naar buiten te gaan of een andere actie te ondernemen. Je moet het weer uitleggen. Je legt het uit en mensen klappen meteen dicht. Het onbegrip , stel je niet zo aan, doe normaal, zo erg is het toch niet, doe je toch geen luier om, ach wat zielig. Soms dacht ik, je kan beter een arm of een been missen, want dat zien mensen. Maar je sluitspier zien ze niet! De angst dat iemand het ruikt, het weer eens moeten vragen aan iemand om iets te doen, omdat je weet dat je anders je weer moet verschonen. Kijken waar de toiletten zich bevinden als je in een gebouw binnen loopt. Tien keer op een dag naar de toilet om te controleren of alles nog op zijn plek zit en nog schoon is. Kleding kopen en rekening houden met een punt kont. Wat eten we vanavond.Er zijn zo wel honderden dingen die ik kan opnoemen.

Praten met een persoon die er ook last van heeft is zo gek nog niet. Wissel je gedachte's uit, leer van elkaar trucjes en overwin je angst. Als je in gesprek komt met een lotgenoot schaam je niet, praat over je problemen. Problemen zijn er om opgelost te worden. Ben je een beginner stel al je vragen, domme vragen zijn er niet. De domste vraag is de vraag die je niet stelt. Praat met je specialist en leg je problemen voor of ze nu van lichamelijke of geestelijke aard zijn. De specialist waarbij je terecht bent gekomen heeft dit vakgebied niet voor niets gekozen. Deze mensen die dit vakgebied gekozen hebben hebben echt een speciale tik. Het zijn er helaas te weinig die proktologie als specialiteit hebben gekozen.